Celis Bakker

3 januari 1945 – 22 maart 2021

Er zijn 17 berichten achtergelaten voor Celis Bakker;

  1. Beste familie,
    Helaas is het bericht wat later bij ons terecht gekomen, vanwege ons verblijf op Madeira.
    Wij willen jullie condoleren met het verlies van jullie, vader, schoonvader en Opa.
    Ik was een buurjongen in het verre verleden, samen met Jan Paul, wij waren een drie eenheid.
    Ik heb alleen maar fijne herinneringen aan Celis.
    Samen met Dolly wensen wij jullie sterkte met dit verdriet.

    Groeten Jan Willem en Dolly Bronwasser

  2. Mijn lieve oom Celis is er niet meer. Hij was er eigenlijk al eerder niet meer dan Elise. Mijn oom en tante waar ik mij altijd zo fijn veilig voelde.
    Waar ik vroeger durfde te logeren omdat ik daar nooit heimwee kreeg. Waar ik vaak op zaterdag mee naar Uithoorn reed als de winkel sloot. Een gebraden kippetje mee, of shoarma, op de bank en dan de weekendquiz kijken. Lisette en ik zetten de volgende ochtend koffie voor Celis en Elise, die ze in bed met een lekker sigaretje nuttigden.
    Of in het Grote Bos en vanuit daar naar het Openluchtmuseum of naar de skelter baan. Het was altijd gezellig, iedereen was welkom.
    Ik mis ze, zeker op verjaardagen. Daar horen ze gewoon te zijn. Maar ze zijn er niet meer, al een tijd. En dat is verdrietig.

  3. Celis woonde al op huisje 1 toen mijn moeder daar op 27 januari 2017 ook kwam wonen. Celis was een lieve, rustige en vrolijke man. Je hoorde regelmatig aanstekelijk lachen. Hij kon ook opeens een zin zeggen die zeer toepasselijk was op de situatie.

    Voor Corona waren er regelmatig op vrijdagmiddag optredens in het restaurant van Het Hoge Heem. In de pauze werd gevraagd wat de bewoners dronken. Van Celis wist ik het, want dat had ik weleens gezien als hij op het terras was met zijn familie. ‘Een witte wijn’ kon ik dan antwoorden. Het glas hield hij goed vast en het smaakte hem goed!

    Het is stil op huisje 1, nu zonder Celis. Maar het gemis is groter voor zijn familie en vrienden. Ik wens jullie sterkte met dit verlies.

  4. Manon van Schooneveld

    Warme gevoelens en mooie herinneringen.
    Het ga je goed Celis, ik hoop dat jullie daarboven een feestje maken.
    Manon.

  5. Remco en Emma

    Helaas hebben wij Celis persoonlijk niet gekend maar ik weet zeker dat van al die verhalen van Lisette en anderen en hoe hecht de band tussen jullie is, is het duidelijk dat Celis een lieve man was. Hij stond voor iedereen klaar en was erg handig met een schaar maar ook andere gereedschappen. Celis zal zeker gemist worden. Celis en Elise zijn nu samen.

  6. Als ik aan Celis denk, dan zie ik hem in de winkel staan bij zijn kappersstoel. De tweede van het raam. Even opkijkend, en ons, Lisette en mij, begroetend met een lach en “hé dikke dames”, we waren 8 en 9 jaar oud.
    Logeren op de Stadionweg, waar Lisette en ik om 6 uur opstonden en op de bank gingen kijken naar het verkeer. Celis en Elise die daarna wakker werden en eerst een koffie en sigaretje namen (dat was toen heel gewoon).
    De keer dat Lisette en ik met onze armen uit het raam hingen op de achterbank (10 en 11), op weg naar de Makro, en er harde klap klonk. Celis draaide zich een beetje boos naar ons om en zei dat we moesten stoppen met klieren. Wij verontwaardigd dat we niks hadden gedaan, er was een auto tegen hem aangereden
    En vaak aan het klussen samen met Elise. En als er iets nieuws bedacht werd Celis vaak eerst zei, “Dat kan niet Elies”, waarop Elise steevast zei “Alles kan Celis!”, en dan werd het zo gemaakt.
    De Pasen dat we na een avond stappen met Marcel, Marèk en Lisette naar het bos gingen (in de 20) en Celis eieren ging verstoppen voor ons, allemaal in de eerste boom voor het huisje.
    Ontelbare bbq’s, liefst in het huisje en samen met Jan.
    Toen ik door een omleiding verdwaalde op weg naar de verjaardag van Roos, zei Celis rij straks maar achter mij aan, en hij tot in Uithoorn in de gaten hield of ik nog achter hem reed.
    De leuke actieve vader, en vooral de vreselijk trotse opa, vanaf de dag dat Jorn geboren was. Celis was stapelgek op alle vier zijn kleinzoons, en ook heel lief voor Tobias en Jesper en alle andere kinderen die over de vloer kwamen.
    Zijn voorliefde voor taartjes, marsepein en gemberkoekjes.
    Celis zal ik me vooral herinneren als lieve, actieve man, die niet heel erg op de voorgrond trad, maar waar je wel heel erg mee kon lachen en van wie veel mocht.
    Veel sterkte met dit definitieve verlies. Liefs Chiara

  7. Lieve Familie, Het afscheid van Celis maakte diepe indruk ,zo warm ,lief en sfeervol het was door al die aparte bloemen en dierbaren zo mooi maar het blijft zeer verdrietig dat Celis en Elise jullie te vroeg zijn ontvallen zij hadden een mooi net werk van familie en vrienden waar zij de spil in waren en ons ook samen brachten als er iets te vieren was en jullie hebben dat ook in je, zo zie je dat je mooie momenten vermenigvuldigd kunnen worden.Ik heb bij de klussende kappers/vrienden geweldige jaren gehad en jullie langs de zijlijn zien groeien,
    Maar ook ik weet dat het leven na alles wat was anders wordt ook doorgaat ik wens jullie veel kracht en jullie kunnen altijd op familie en vriend van Celis en Elise rekenen.
    Veel liefs , Ria en Rob

  8. Kees Jansen

    Bij de crematie van Celis Bakker maandag 29 maart 2021 Uithoorn

    In die hoek aan het eind van de Stadionweg zaten altijd een ijzerwinkel, een kapper en een winkel in sportartikelen. De ijzerwinkel en de sport zijn weg, maar die kapper zit er nog. Als jongetje kwam ik er al langs om met mijn vader of broertjes naar Blauw-Wit te gaan kijken in het stadion. Ik ben er ook al jaren klant, nu van Marcel, vroeger van Celis, die wij hier gedenken. Kapper Bakker. Je vraagt je af of Maral of Kes al neigingen vertonen om de zaak te zijner tijd over te nemen. Ik hoop het wel.

    Dit kwam bij mij op toen ik van Lisette hoorde dat haar vader onverwacht was overleden. De toekomst dus, terwijl het op begrafenissen logisch is om vooral stil te staan bij wat achter ons ligt. Voorbij is de periode Celis Bakker. De ouwe Celis was er eigenlijk al niet meer. Hij was zichzelf als het ware vergeten. Zijn bestaan sluiten wij hier definitief af. Jammer, want hij was een goedmoedig mens: onverwoestbaar humeur, altijd in voor een praatje en met de dosis humor die bij een Amsterdamse kapper past.

    Ik zal vast niet de enige zijn die vanmiddag ook Celis de klusser herdenkt, want de kapper was ook een soort bouwvakker. Hoe vaak heeft hij de winkel niet samen met Elise eigenhandig gemoderniseerd? Hij kreeg hulp, van Jan Cornelissen, Aad Rooth zaliger, van andere vrienden en familie, en hulpvaardig als hij was, zette hij zich weer in om anderen te assisteren.

    Celis wist vaak snel hoe iets moest worden, maar de uitvoering leverde nogal eens wat strubbelingen op. “Hè, Celis”, hoorde je Elise dan geërgerd zeggen: “Dat gat zit teveel naar links, dat kan niet hoor!” Celis boorde dan schokschouderend een nieuw gaatje, dat vaak nóg niet helemaal op de goeie plek zat. “Nou ja, nog maar een keer dan, de boormachine is geduldig”. Maar Elise niet! Maar goed, uiteindelijk mocht het resultaat er altijd weer zijn.

    Wat ook bij Rita en mij opkwam was de tijd dat Elise en Celis bij ons in de Rustenburgerstraat de zolder bewoonden. Die hadden we eerst samen omgebouwd tot een comfortabele studio. Ome Bap uit Loosdrecht zette er een dakkapel in voor meer licht. Lisette heeft er haar babytijd doorgebracht tot Celis en Elise verhuisden naar een flat in Osdorp.

    Van het scheefgezakte pandje in de Rustenburgerstraat verhuisden wij naar een ruim, maar totaal uitgewoond appartement in de Concertgebouwbuurt. Celis hielp uiteraard met de verhuizing en het nodige kluswerk. Ik heb nog een foto van hem uit die tijd: wit van het stof, glimlach op zijn gezicht, een lap in zijn hand; hij stond iets op te poetsen of zo…

    Kapper en klusser was hij, die Celis, maar hij was óók vader. Tijdens gezamenlijke vakanties bleek hoe gek kleine kinderen op hem waren. Als Marcel het verdomde om ook nog één poot te trekken op een warm strand in de buurt van Venetië, dan pakte Celis hem zonder dralen op, zette hem op zijn heup en torste hem naar de schaduw van een boom of helemaal naar de camping.

    “Doe nog eens ‘Royco kippensoep, Celis?” vroegen onze kindertjes vaak. En Celis tuitte zijn lippen en deed zijn kunstje. De kinderen lagen blauw. Ik heb ’t hem nooit goed na kunnen doen. Donald Duck kon hij ook perfect neerzetten, wapperend met zijn ellebogen: groot succes bij de jeugd.

    Celis had iets verontschuldigends over zich, een beet je bedremmeld, zo van: “Misschien heb ik iets niet helemaal goed gedaan, kan best, maar niet de bedoeling hoor! Neem me maar zoals ik ben.”

    En zoals ie was, was ie prima! Een goedmoedig mens, een goed mens. Toch echt wél handig hoor, in de zaak met de schaar en de kam en in de bouw met zijn gereedschap. Een harde werker ook en zonder meer een hele lieve man.

    Marcelis Bakker, kapper en klusser, we zullen je niet gauw vergeten.
    En kapper Bakker in de hoek van de Stadionweg moet blijven!

    Kees Jansen, uitgesproken op 29 maart 2021

  9. Bij de crematie van Celis Bakker maandag 29 maart 2021 Uithoorn

    In die hoek aan het eind van de Stadionweg zaten altijd een ijzerwinkel, een kapper en een winkel in sportartikelen. De ijzerwinkel en de sport zijn weg, maar die kapper zit er nog. Als jongetje kwam ik er al langs om met mijn vader of broertjes naar Blauw-Wit te gaan kijken in het stadion. Ik ben er ook al jaren klant, nu van Marcel, vroeger van Celis, die wij hier gedenken. Kapper Bakker. Je vraagt je af of Maral of Kes al neigingen vertonen om de zaak te zijner tijd over te nemen. Ik hoop het wel.

    Dit kwam bij mij op toen ik van Lisette hoorde dat haar vader onverwacht was overleden. De toekomst dus, terwijl het op begrafenissen logisch is om vooral stil te staan bij wat achter ons ligt. Voorbij is de periode Celis Bakker. De ouwe Celis was er eigenlijk al niet meer. Hij was zichzelf als het ware vergeten. Zijn bestaan sluiten wij hier definitief af. Jammer, want hij was een goedmoedig mens: onverwoestbaar humeur, altijd in voor een praatje en met de dosis humor die bij een Amsterdamse kapper past.

    Ik zal vast niet de enige zijn die vanmiddag ook Celis de klusser herdenkt, want de kapper was ook een soort bouwvakker. Hoe vaak heeft hij de winkel niet samen met Elise eigenhandig gemoderniseerd? Hij kreeg hulp, van Jan Cornelissen, Aad Rooth zaliger, van andere vrienden en familie, en hulpvaardig als hij was, zette hij zich weer in om anderen te assisteren.

    Celis wist vaak snel hoe iets moest worden, maar de uitvoering leverde nogal eens wat strubbelingen op. “Hè, Celis”, hoorde je Elise dan geërgerd zeggen: “Dat gat zit teveel naar links, dat kan niet hoor!” Celis boorde dan schokschouderend een nieuw gaatje, dat vaak nóg niet helemaal op de goeie plek zat. “Nou ja, nog maar een keer dan, de boormachine is geduldig”. Maar Elise niet! Maar goed, uiteindelijk mocht het resultaat er altijd weer zijn.

    Wat ook bij Rita en mij opkwam was de tijd dat Elise en Celis bij ons in de Rustenburgerstraat de zolder bewoonden. Die hadden we eerst samen omgebouwd tot een comfortabele studio. Ome Bap uit Loosdrecht zette er een dakkapel in voor meer licht. Lisette heeft er haar babytijd doorgebracht tot Celis en Elise verhuisden naar een flat in Osdorp.

    Van het scheefgezakte pandje in de Rustenburgerstraat verhuisden wij naar een ruim, maar totaal uitgewoond appartement in de Concertgebouwbuurt. Celis hielp uiteraard met de verhuizing en het nodige kluswerk. Ik heb nog een foto van hem uit die tijd: wit van het stof, glimlach op zijn gezicht, een lap in zijn hand; hij stond iets op te poetsen of zo…

    Kapper en klusser was hij, die Celis, maar hij was óók vader. Tijdens gezamenlijke vakanties bleek hoe gek kleine kinderen op hem waren. Als Marcel het verdomde om ook nog één poot te trekken op een warm strand in de buurt van Venetië, dan pakte Celis hem zonder dralen op, zette hem op zijn heup en torste hem naar de schaduw van een boom of helemaal naar de camping.

    “Doe nog eens ‘Royco kippensoep, Celis?” vroegen onze kindertjes vaak. En Celis tuitte zijn lippen en deed zijn kunstje. De kinderen lagen blauw. Ik heb ’t hem nooit goed na kunnen doen. Donald Duck kon hij ook perfect neerzetten, wapperend met zijn ellebogen: groot succes bij de jeugd.

    Celis had iets verontschuldigends over zich, een beet je bedremmeld, zo van: “Misschien heb ik iets niet helemaal goed gedaan, kan best, maar niet de bedoeling hoor! Neem me maar zoals ik ben.”

    En zoals ie was, was ie prima! Een goedmoedig mens, een goed mens. Toch echt wél handig hoor, in de zaak met de schaar en de kam en in de bouw met zijn gereedschap. Een harde werker ook en zonder meer een hele lieve man.

    Marcelis Bakker, kapper en klusser, we zullen je niet gauw vergeten.
    En kapper Bakker in de hoek van de Stadionweg moet blijven!

    Kees Jansen, uitgesproken op 29 maart 2021

  10. Sylwia Kleynen

    Lieve Lisette en Marcel,
    Mijn herinneringen aan Celis zijn talrijk. Grinnikend, vertederd en met liefde denk ik aan hem en uiteraard ook aan Elize.
    Voor mij blijft hij de speelse blije man, die ik lang geleden heb leren kennen. Naast een lieve vriend was hij ook de onverstoorbare kinderkapper, die bij ons thuis de kleine doodzieke Cyriel kwam knippen, zich liet onderbraken, dat even wegveegde en doorging.
    Celis missen we al lang, maar dit definitieve afscheid is nog verdrietiger.
    Denk maar veel terug aan de blije trotse vader die hij vanaf dag één (jullie geboorte) was.
    Ik wens jullie veel sterkte.
    Kus, Sylwia

  11. ”Jongens willen jullie dit raam voor mij ingooien? (Ik ga daar een deur maken)” 
    Beteuterd gooiden Marcel en Ik twee barsten in het raam.
    “Nee dat moet harder jongens, kom op!” Knal!  Onvergetelijk.


    Het grote bos inrijdend: “Pap, Mogen we uit het autoraam hangen”
    “Ja hoor, houd je goed vast aan het imperiaal.“
    En dan langzaam en zo dicht mogelijk langs de coniferen rijden.” 
    (Aaah niet zo dichtbij de takken!)


    “Pap pap pap! Marek is van de schommel gesprongen en heeft zijn arm gebroken hij moet naar het ziekenhuis!”
    “Ja ja dat is goed maar ik eet eerst even een boterham, ik heb de hele dag nog niets gegeten.”
      Voila, Rust in de tent. 


    Ik herinner me een van de weinige keren dat Celis ruzie had met Marcel. 
    Marcel stampte naar boven. Furieus! Na en half uurtje kwam Celis naar boven 
    “Wat moet je nou?! Een hamburger of een frikandel?” 
    En toen was alles weer goed. 


    Op zondagavond in Uithoorn. Na twee dagen afwassen in het bejaardentehuis hoefde ik eigenlijk zelden terug naar Amsterdam met de bus. 
     “Ik geef je wel even een slinger”. 

    
En de klassieke Celis groet voor ieder die winkel verliet. 
    “Daag.”


    Daag, Celis. 

  12. Jolanda Sleijster

    Lieve Familie,

    Als ik aan Celis denk dan denk ik aan een man met weinig woorden. Hij had veel passie voor het (heren) knippen en dat deed hij ook heel secuur. Soms dacht ik ‘het kapsel ziet er toch al goed uit?’ Maar nee.. nog net dat ene haartje zat nog niet goed.
    Van hem heb ik echt het heren knippen geleerd. De ene week bij ons in de zaak de trainingsavond en de andere week bij Carla. We hebben wel lol gehad. Vooral als Ron erbij was. Af en toe een foutje van mijn kant bijvoorbeeld met een te grote schaar knippen en het oor van mijn zwager ertussen hebben. Van ehbo had Celis geen verstand. Met een dot watten en veel pleisters was de klus geklaard. Ondanks dat was hij een goede leermeester met veel geduld.
    Hij was volgens mij ook een leuke opa. Hij vertelde altijd wel dat hij met Jorn naar de auto wasstraat was geweest bij Loogman. Was net een kermisattractie. Jorn vond het geweldig maar opa stiekem ook. En op de trampoline in het bos. Wij hebben zelf ook twee keer mogen genieten van het huisje in het bos. Super leuk en lief was dat.

    Ik,wij, wensen jullie heel veel sterkte met het verlies van Jullie (schoon) vader en Opa Celis

    Veel Liefs,❤️

    Bart, Jolanda, Tygo en Anna

  13. Frederiek Groenevelt

    Lieve allemaal,
    Gecondoleerd met het verlies van Celis. Het is ontzettend jammer voor jullie dat hij – al weer jaren geleden – ziek is geworden. Triest dat hij niet, samen met Elize, kon genieten van zijn pensioen; jammer dat hij niet bewust kon meemaken dat Jorn, Jens, Maral en Kes opgroeiden tot jongvolwassenen. En andersom ook: dat jullie eigenlijk afscheid moesten nemen van je (schoon)vader en opa, ook al was hij er nog wel.
    Ik sprak nooit veel met Celis; hij was op feestjes ‘gewoon’ op de achtergrond aanwezig. Betrouwbaar, rustig. Als ik nu aan hem denk, zie ik niet de man in de rolstoel die niets meer kan, maar denk ik aan hem vlak voor hij naar het verpleeghuis in Aalsmeer ging. We fietsen samen over de Vuurlijn en hij praatte honderduit over honkbal. Misschien was hij toen al wel wat in de war, maar hij was nog levenslustig en energiek.
    Nu is hij er echt niet meer. Jullie hebben gelukkig alle mooie herinneringen nog aan wie hij was. Heel veel sterkte toegewenst.
    Veel liefs, Frederiek

  14. Als ik aan Celis (en Elize) denk zie ik gezellige feestjes en barbecues bij hun thuis voor me. Het is goed als je mensen associeert met mooie en vrolijke momenten. Lekker eten, sigaretje (wie. rookte er niet?)wijntje erbij en erna nog een cointreau . En natuurlijk nog een spelletje aan tafel. Jeroen en Marcel waren dikke vrienden vanaf hun derde jaar op de peuterspeelzaal . Een jaar later zaten ze samen met Marek op de kleuterschool. We woonden dichtbij elkaar en dat was erg gezellig. Celis was een man van weinig woorden maar met gouden handjes. Altijd aan het klussen de Bakkertjes. Ik denk met veel liefde en warmte terug aan de mooie jaren samen met hun en onze kinderen.
    Veel liefs en sterkte
    Roos en Wim

  15. Wiebe en Yvonne van Huizen

    Lieve familie, gecondoleerd met het overlijden van Celis. Dat hij de laatste jaren lichamelijk en verstandelijk zo erg is verslechterd vinden wij voor jullie echt heel triest. Dit hoofstuk is nu definitief gesloten en wij wensen jullie hier heel veel sterkte mee! Wij hebben Celis leren kennen als een hardwerkende ondernemer. Hij was altijd graag bezig en als persoon heerlijk rustig en een goedzak. Naar ons idee was hij ook een heel leuke opa voor zijn kleinkinderen. Wij hopen dat zij mooie herinneringen aan hem zullen hebben, zoals de ijshockey partijtjes op het ijs bij Werner en Lisette achter en de bezoeken/ logeerpartijen in het grote bos. Wij kunnen ons ook nog herinneren dat Celis en Werner een feest hebben gegeven in het grote bos, met heerlijk eten. Heel gezellig allemaal! Vind steun bij elkaar en maak er voor hem een mooi afscheid van, want dat heeft hij zeker verdient. Wij zullen aan hem denken morgen. Veel liefs van ons. Wiebe en Yvonne

  16. Ik ben vaak met Jens en zijn familie meegegaan naar het Rozenholm in Aalsmeer. Toen Celis net in het verzorgingstehuis zat was hij nog helder en herkende hij mij nog. Ook had Celis nog wel plannen om een boot te kopen. Na een aantal bezoeken werd zijn geheugen al wat minder en herkende hij mij ook niet meer. Op een gegeven moment zag ik een puzzel liggen waarvan de stukjes waren afgebroken omdat hij de puzzel dan wel passend kon maken. Dat was eigenlijk niet zo leuk om te zien. Wat wel leuk was, is dat we altijd even naar buiten gingen, waar Celis waarschijnlijk ook van genoot.
    Ik wens jullie veel sterkte toe,
    -Daniël

  17. Lieve familie,
    Gecondoleerd met het overlijden van jullie (schoon)vader en opa.
    Als collega kapper heb ik leuke gesprekken gehad met Celis, meestal over het vak! Ook mijn man Ko zat meestal met hem te babbelen over klussen, maar ook de politiek kwam ter sprake.
    Wat hebben we het heerlijk gehad met de “kappersclub” in het Bos. Samen met Elise werden wij gastvrij ontvangen en genoten wij van een geweldige BBQ. Celis zorgde voor het vlees op het vuur en Elise had de lekkerste bijgerechten gemaakt. Maar eerst gingen we leuke spellen doen in en om de tuin. En wat hebben we gelachen. Het was altijd een feestje!
    Helaas kwam daar een eind aan, maar zo gaat dat in een mensenleven.
    Wij wensen jullie veel sterkte toe voor de komende tijd, al zullen jullie, gezien zijn gezondheid, al steeds wat afscheid hebben moeten nemen.
    Lieve groeten Marloes en Ko Frankfoort-van den Berg

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar Boven