Er zijn 23 berichten achtergelaten voor Hans Kreuger;

  1. Peter van Zonneveld

    Beste Edith,

    Wij hebben elkaar al uitgebreid gesproken na het overlijden van Hans. Toch wil ik ook hier graag iets achter laten.
    Beroepsmatig heb ik Hans leren kennen vanwege de lange revalidatie die hij had te gaan na zijn enkeloperatie. Jij en ik kenden elkaar natuurlijk al maar nu moest Hans ook.
    Gedurende die lange revalidatie herkenden wij veel gemeen te hebben; denk aan ondernemerschap, humor en de voorliefde voor sport en de daarbij horende gezelligheid.
    Ajax was ons cluppie!
    Tijdens de revalidatie spraken we af dat als de enkel goed zou komen we de laatste behandeling op de golfcourse zouden vieren. Toen ondeugende Hans werd teruggefloten omdat hij absoluut niet mocht tennissen hebben we snel eens afgesproken. Het leuke was dat jij ook hierbij aanwezig kon zijn en zo konden we het beleven dat we met ons drieën twee keer fantastisch van jullie mooie baan hebben kunnen genieten, inclusief nazit en etentje.
    Ik vond het geweldig met jullie dit te hebben mogen beleven. Hans en jij in jullie eigen rol en samen een paar apart. Het was heerlijk om te zien hoe Hans hiervan genoot.
    We hebben toen afgesproken dat de terug uitnodiging spoedig eens op mijn baan zou plaatsvinden. Helaas kwam daar de ziekte van Hans tussen en heeft dit niet zo kunnen zijn.
    Gelukkig kende Hans de baan en als ik jou daar uitnodig zal hij zeker bij ons op de achtergrond meelopen. Het borreltje naast het biertje zal ik dan zeker op hem heffen.

    Veel sterkte de komende tijd.

  2. Lieve Edith
    We zijn geschrokken door het overlijden van Hans
    We zullen zijn humor missen
    We wensen jouw en je dierbaren heel veel sterkte toe
    Liefs
    Nel en ron wever

  3. Lieve Edith en familie,
    Gecondoleerd met het verlies van Hans.
    Wat een gemis!
    Omdat jij Edith en Hans al zo lang goede vrienden zijn van mijn vader Jan en moeder Marianne hadden we graag de gelegenheid gehad je persoonlijk te condoleren. Helaas is dit nu niet mogelijk en daarom even via deze weg een berichtje van ons om jullie te condoleren en heel veel sterkte te wensen.

    Wij zullen Hans herinneren als een hele aardige vent, met heerlijke droge humor!

    Liefs Johan en Lenny

  4. Dag Edith en verder familie,van Marja hoorde ik dat Hans is overleden,wat een verdrietig bericht!
    Gecondoleerd!

    Denk terug aan de mooie jaren die ook ik met hem gedeeld heb als zijnde de vriendin van Marcel,wat hadden ze een pret samen en konden ze lekkere ,,bakkies” doen,het plezier met de tennis en het samen zijn,nu alweer 17jr geleden dat Marcel overleed.
    Wil jullie alle sterkte wensen met dit grote verlies,hartelijks Marianne van Veen.

  5. Begin jaren 90 leerden wij elkaar kennen. Jullie waren samen tennisles gaan nemen bij Herman Demper en gekoppeld aan Corrie en Marcel. Toen Corrie van het toneel verdween, ging ik voor haar in de plaats met Marcel tennissen. Toen we elkaar wat beter kenden, zijn we een baan gaan huren met z’n vijven. Edith en jij, Astrid, Marcel en ik. Wat een heerlijke avonden waren dat. Wat een plezier hebben we gehad. De etentjes met elkaar waren altijd supergezellig. Ook jullie trouwerij in 1995 zal ik nooit vergeten. De reis er naartoe was al een feest. In 2004 hebben we voor het eerst een lange vakantie met jullie gedaan. Met z’n vieren op een narrowboat. Het was best spannend. Voor het eerst 2 weken met elkaar op zo’n boot.Maar wat was het geslaagd. Daarna nog vaak met elkaar op stap geweest. Jullie waren een keer in Drenthe, in het huisje van Rob en Ans. Wij waren door jullie uitgenodigd om een weekend te komen. Superleuk natuurlijk. Jij kon altijd heerlijk mopperen, en Jaap deed graag met je mee. Wij gingen een lange wandeling maken op de hei, ook om Saartje uit te laten. Jaap en jij hadden daar eigenlijk niet zo’n zin in en dus werd er gemopperd achter in de auto. ( als één van de dames reed, zaten de heren achterin) Daarom kregen jullie van ons de bijnaam Moppert en Jankert, afgeleid van de naam van het openluchtmuseum Ellert en Brammert. De laatste jaren gingen we iedere 6 weken ergens naar een museum om cultuur te snuiven en daarna te lunchen. Wat zal ik dat allemaal missen. Natuurlijk gaan we dat weer oppakken met z’n drietjes, maar het zal nooit meer zo zijn zoals het was. Lieve Hansie, nooit meer ophalen om te gaan tennissen, nooit meer je humor. Wat zal ik dat, maar vooral jou verschrikkelijk missen. Dikke kus

  6. Het is nog steeds niet te bevatten voor mij dat Hans er niet meer is. In het voorjaar nog naast elkaar aan de waterkant gezeten om te proberen een paar vissen te verschalken. Om de hengelsportkunst onder de knie te krijgen kreeg ik van Hans een “viscollege” zoals hij dat op zijn ludieke wijze kon verwoorden. Op dit gebied dan ook veel van hem geleerd.

    Onvergetelijk waren de vakanties. Onze vrouwen mochten uiteraard ook mee en de meest memorabele vakantie was die in Engeland in de Midlands. Wij voeren met een narrowboat door de prachtige natuur met Hans aan het roer. Als ex-bootbezitter was dat een kolfje naar zijn hand. Ik mocht daar dan foto’s van maken terwijl de vrouwen in totaal 123 sluizen met de hand moesten open- en dichtdraaien. Ook de vakanties in het Sauerland, met zoon Richard en Karin, Spanje en vorig jaar nog in Kestert/Rhein waren hoogtepunten. De vakantie in Lausanne waar wij in het huis van Alain en Camille mochten logeren hoorde daarbij. Evenals de beruchte “Tennisuitjes” met onze vriendenclub. En niet te vergeten de perfect verzorgde maaltijden die Edith voor ons bereidde en waarop Hans altijd wel iets aan te merken had. Zou dat niet het geval zijn dan was er iets aan de hand. Trots ben ik ook op het feit dat ik het huwelijk tussen Hans en Edith heb mogen vastleggen in Zwitserland, dit jaar 25 jaar geleden. Een 25-jarig huwelijksfeest is er helaas niet van gekomen.

    Een prachtige, jarenlange vriendschap is wreed tot een droevig einde gekomen maar vergeten doe ik je nooit en dikwijls zal ik de foto’s nog tevoorschijn halen.
    Voor Edith staan wij altijd paraat en je visstoel die je mij nagelaten hebt krijg je weer terug als ik ook boven ben. Dat waren onze laatste woorden.

  7. Lieve Edith,
    Wij kenden Hans als jouw man en altijd als zijn ogen begonnen te glinsteren, moest je even opletten, want dan kwam er altijd iets grappigs uit zijn mond. Hij hield van gezelligheid en lol.
    Jou wensen we veel sterkte toe om zonder Hans verder te moeten.

  8. Nous ne connaissions pas Opa depuis très longtemps. Nous ne parlions même pas la même langue que lui. Et pourtant c’est comme s’il avait toujours fait partie de la famille! Son humour et sa gentillesse vont terriblement nous manquer. Nous gardons les beaux souvenirs avec lui… mots échangés au jardin, cigares, promenades avec le chien et sorties au lac. On pense bien fort à vous tous et aussi aux membres de sa famille qu’on ne connaît pas. Caroline, Fabien et famille.

  9. Il y a des sourires qu’on n’oublie pas, qui brillent plus fort que d’autres. Peut-être parce qu’ils se passent de mots, qu’ils prennent racine dans l’humilité et l’humour, deux qualités qui brillaient dans les prunelles de Hans. Sans le savoir, Hans m’a beaucoup donné, des silences plein de fraternité, des sourires débordants d’amour, un sens de l’auto-dérision et de l’acceptation de ces deux équipes qui courent derrière un ballon comme au foot: la vie, tragique et comique à la fois. Merci Hans pour tes leçons de vie, la finesse de ton écoute, l’élégance de ta discrétion, ta force aussi. Une immense étreinte d’amour à toi, mais aussi tes proches, en particulier Edith, Alain, Camille, Diane, Martha, et tes meilleurs amis et amies. Rest in peace, love, Christoph.

  10. Alexander Bergmann
    Avec Hans j’ai perdu un ami que j’ai admiré et apprécié pour sa bienveillance, sa gentillesse, sa sérénité et son humour. Il n’avait pas besoin des se mettre en avant et il ne l’a jamais fait, mais sa présence comptait toujours. Ses petits enfants l’adoraient, tous ceux qui le connaissaient à Lausanne l’aimaient et
    moi, je l’ai déjà dit, j’ai l’admirais et l’appréciais beaucoup et le fait toujours. Tant bien qu’il nous manquera à tous et que nous garderons de lui un doux souvenir.
    En remerciant
    de son amitié, fidèlement
    Alexander

  11. Hans est arrivé dans ma vie lorsque ma maman a retrouvé dans ses bras l’amour et le plaisir de vivre. Certes cela a eu pour conséquence son départ de Suisse et son installation aux Pays-Bas. J’ai cependant eu la chance de pouvoir venir les voir pendant toutes les vacances scolaires.
    Hans a toujours été accueillant et ouvert avec moi. Nous ne nous comprenions pas forcément (ah que le néerlandais est une langue compliquée) mais nous avons vécu de très beaux moments. Je me souviens des parties de pêche, pendant lesquelles j’étais parfois dissipé, des voyages en bateau à travers ce beau pays, des moments de jeux, de la mer, des « dames blanches ».
    Lorsque Camille est arrivée dans ma vie, Hans l’a accueillie à bras ouverts et avec humour. Lorsque nous avons eu nos enfants, Hans s’est transformé en Opa et le sens des voyages s’est inversé. Opa et Oma sont alors venus plusieurs fois par année chez nous. Ils se sont occupés de nos enfants avec amour, joie et bonne humeur. Pendant ces années, nous avons pu profiter de la « schweizer Leben » comme disait souvent Opa. Nous avons pu partager plein de moments lors de bons repas et sur la terrasse, avec un cigare et un armagnac. Avec leur bonne humeur et leur ouverture d’esprit, Opa et Oma se sont aussi intégrés dans notre cercle d’amis proches. Hans/Opa a été pour moi un second père, un homme généreux, plein d’humour, doux et accueillant. Il me manquera terriblement.

  12. Als broekie van 19 jaar kwam ik bij Hans in zijn bedrijf terecht waar ik alle ruimte kreeg
    om het grafische vak goed te kunnen leren.
    Daar heb ik nu nog profijt van.
    Hans was voor mij een fantastisch mens en de beste baas die ik ooit gehad heb.
    Ik zal je nooit vergeten.
    Alle familie heel veel sterkte met dit verlies.

  13. Fijnste baas die ik ooit gehad heb, al kon hij niet altijd overal chocola van maken.
    gecondoleerd allen.

    Charl Bos jr, ook namens Charl Bos sr.

  14. Beste Familie,
    Heel veel sterkte met dit enorm verlies.
    Hans bij Drommel leren kennen als een geweldige collega met een geweldig gevoel voor humor.
    Rust zacht kanjer

  15. Ome Hans, broer van mijn vader. Altijd een grap, veel lachen, maar ook een lieve man.
    Je hebt mij de kans geven het vak te leren, ben ik je nog steeds dankbaar voor. Hebben veel lol gehad, hard gewerkt en mooie en minder mooie tijden meegemaakt.
    Wij zullen je nooit vergeten, ondank dat we de laatste jaren geen contact hadden.

    We zullen nooit meer Epibreren

  16. Lieve Hans
    Wat een bericht , schrik ervan.
    Niet alleen een zeer gewaardeerde collega maar ook samen een mooi voetbal leven gehad. Met het hoogte punt van de wedstrijd tegen het grote Ajax.
    R.I.P

  17. Hans R.I.P.

    Ik herinner Hans als een vakman , altijd vriendelijk en gezellig en liefhebber van een partijtje voetbal.
    En ook zijn luide stem met veel humor verpakte uitspraken en teksten door de drukkerij te horen.
    Ook al is het 45 jaar geleden het is me altijd bij gebleven.
    Iedereen van de familie gecondoleerd en heel veel sterkte .

  18. Gisteren ben erg geschrokken van het bericht van Hilbert, dat Hans was overleden. Ik herinner hem als een vrolijke en iemand met een goed gevoel voor humor, samen met Eric Kistemaker hebben we heel veel gelachen . Ik wens Edith, Richard, Alain, en alle familie heel veel sterkte in deze zware tijd. Hans ik heb van je genoten. Je was een mooi mens .

  19. Dit nieuws komt hard aan, veel te jong om te gaan!
    Hans was een fijn mens om mee te werken al heb ik dat maar een korte periode gedaan bij Drommel.
    Heel veel sterkte voor diegene die hem moeten missen!!

  20. Beste Familie,
    Helaas heb ik gisteren vernomen dat Hans niet meer onder is.
    Als oud collega van Fotolitho Drommel, waar ik in 1973 ben gaan werken, is Hans mij collega geweest.
    Zijn humor zal ik nooit vergeten.
    Er was vroeger een kast met open laden waar, de platen van de drukkerij in moesten.
    Hans was een noeste werker en kreeg ons helemaal gek.
    Vooral de tekst “Heb je al een blauwe” schalde regelmatig door de kast heen.

    Hans, je humor zal ik nooit vergeten.
    R.I.P.

  21. Beste Edith, Richard, Alain, schoondochters en kleinkinderen gecondoleerd met het verlies van Hans. Echt heel jammer dat door corona er geen afscheid van hem mogelijk is.

    Hans is vanaf 1977 mijn beste vriend ooit geweest. Samen heel veel meegemaakt, verdriet en plezier gehad. De vriendschap begon als collega’s bij Fotoltho Drommel in Zandvoort. We hebben samen onze eerste echtgenotes moeten begraven, samen in de avonduren een ‘drukkerijtje’ gehad, met zijn tweeën zeilvakanties gehouden en met z’n vieren jarenlang op wintersportvakantie geweest. Ook zakelijk jarenlang samen gewerkt. Hans vanuit zijn proefdrukkerij en later lithobedrijf en ik vanuit mijn grafisch productiebureau.

    Mooie herinneringen waren er zoveel. We haalden die samen ook regelmatig op als we maandelijks met z’n tweeën uit eten gingen bij ons vaste restaurant in Aalsmeer. Voorgerecht was altijd haring met een korenwijn. Vaak kwamen niet verder dan telkens weer hetzelfde voorgerecht bestellen. Van een hoofdgerecht kwam het niet meer. Daarna lagen we gevouwen van het lachen om de mooie herinneringen. Ik zal er twee met jullie delen.
    Edith had ons zo ver gekregen dat we met z’n vieren op wintersportvakantie zouden gaan. Naar Sint Moritz. Toe maar …. Hans kon niet skiën, maar Edith zou hem dat wel even leren. Die is tenslotte met skilatten aan geboren. Hij had een mooi groen skipak gekocht en op zondagmorgen zou les 1 beginnen. Makkelijke piste om te beginnen uiteraard. Links af de ‘blauwe’ piste voor beginners, rechtdoor de ‘zwarte’ voor gevorderden. Wie zich vergist heeft weet ik niet meer – volgens Hans Edith natuurlijk – maar hij ging de ‘zwarte’ piste af. Na 50 m. was hij er helemaal klaar mee. Wij met z’n tweeën naar beneden, in de lift meldde hij briesend dat dat groene pak ook een prima vispak was en we gingen ‘schlumli pflumli’ drinken. Na de derde ronde schlumli was hij om en besloot de dag er op les te gaan nemen in een skiklasje. De tweede herinnering was dat Edith ging meewerken in de zaak. Edith beheerste het Nederlands toen nog niet zo goed en die hoorde Hans, zijn klanten regelmatig ‘paardenrukkers’ (sorry voor het woord, maar het is geschiedenis) noemen. Wist zij veel. Dus op een morgen hebben klanten een afspraak met Hans. Edith ontvangt ze, brengt ze naar achteren en kondigt aan dat de ‘paardenru..’ er zijn. Ik weet niet meer hoe dat afgelopen is, maar vergeten zal ik het nooit meer.
    Hans, een mooi mens, vreselijk jammer dat hij er niet meer is.

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar Boven